Strona główna
Piłkarze
Zbigniew Boniek – kariera piłkarska, sukcesy, życie prywatne

Zbigniew Boniek – kariera piłkarska, sukcesy, życie prywatne

Piłkarz na stadionie podczas meczu

Zbigniew Boniek należy do najważniejszych postaci polskiego futbolu XX wieku. Wszechstronny napastnik i ofensywny pomocnik był liderem reprezentacji, zdobywał trofea z Widzewem Łódź, Juventusem i AS Romą, a po zakończeniu gry zbudował drugą karierę jako działacz sportowy.

Kariera klubowa – od Zawiszy do AS Romy

Boniek urodził się 3 marca 1956 roku w Bydgoszczy. Mierzył 181 cm i mógł grać zarówno jako napastnik, jak i ofensywny pomocnik. Jego największym atutem była wszechstronność. Potrafił przyspieszyć akcję, znaleźć miejsce między liniami, wykorzystać szybkość i skutecznie wykończyć atak.

Droga do europejskiej sławy prowadziła przez cztery kluby. Chronologia jego kariery wyglądała następująco:

  1. Zawisza Bydgoszcz – w rodzinnym mieście Boniek stawiał pierwsze kroki w seniorskim futbolu. To właśnie tutaj rozpoczął szkolenie i zwrócił na siebie uwagę większych klubów.
  2. Widzew Łódź, 1975–1982 – w Łodzi nastąpił jego przełom. W barwach Widzewa rozegrał 172 spotkania i zdobył 50 bramek, a w 1981 i 1982 roku wywalczył mistrzostwo Polski. Występy w lidze oraz europejskich pucharach otworzyły mu drogę do transferu na Zachód.
  3. Juventus, 1982–1985 – przejście do Turynu było wydarzeniem dużej wagi. W realiach PRL zagraniczne transfery polskich piłkarzy wymagały zgody władz, dlatego wyjazd zawodnika tej klasy miał znaczenie nie tylko sportowe. W Juventusie Boniek grał obok Michela Platiniego i Paolo Rossiego, tworząc jeden z najbardziej rozpoznawalnych zespołów Europy.
  4. AS Roma, 1985–1988 – po trzech sezonach w Turynie przeniósł się do stołecznego klubu. W Romie rozegrał 76 meczów i zdobył 17 goli, a w 1986 roku sięgnął po Puchar Włoch. Po zakończeniu sezonu 1987/1988 zakończył karierę klubową.

Okres w Juventusie był szczytem jego kariery klubowej. Włoscy kibice nadali mu przydomek Belle di Notte, czyli „Piękność Nocy”, ponieważ szczególnie dobrze spisywał się w wieczornych meczach. Z zespołem z Turynu zdobył między innymi mistrzostwo Włoch, Puchar Włoch, Puchar Zdobywców Pucharów, Superpuchar Europy, Puchar Europy oraz Puchar Interkontynentalny. W 1982 roku zajął trzecie miejsce w plebiscycie „France Football” na najlepszego piłkarza Europy.

Boniek w reprezentacji Polski

W reprezentacji Polski zadebiutował 24 marca 1976 roku w meczu z Argentyną. Z czasem stał się jednym z liderów kadry, choć jego początki przypadły na okres dużych zmian w sztabie szkoleniowym. Wystąpił na mistrzostwach świata w 1978, 1982 i 1986 roku, a przez ostatnie lata reprezentacyjnej kariery często pełnił funkcję kapitana.

Najważniejszym turniejem w jego karierze były mistrzostwa świata w Hiszpanii w 1982 roku. Boniek należał do najważniejszych zawodników drużyny Antoniego Piechniczka. W meczu z Belgią zdobył trzy bramki, a jego występy przyczyniły się do zajęcia przez Polskę trzeciego miejsca. W półfinale z Włochami nie mógł zagrać z powodu kartek, natomiast w meczu o brązowy medal Polacy pokonali Francję 3:2.

Wokół kadry pojawiały się także konflikty pozasportowe. W grudniu 1980 roku doszło do tak zwanej Afery na Okęciu. Boniek stanął w obronie kolegi, Stanisława Terleckiego, a razem z nim w sprawę zaangażowali się Władysław Żmuda i Józef Młynarczyk. PZPN zawiesił Bońka na rok. To wydarzenie pokazało napięcie między zawodnikami a władzami sportowymi w okresie, gdy reprezentanci byli poddawani silnej kontroli organizacyjnej.

Mundial w Meksyku w 1986 roku nie przyniósł podobnego sukcesu. Polska zajęła trzecie miejsce w grupie, a następnie odpadła w 1/8 finału. Boniek nie zdobył gola, a drużyna strzeliła w całym turnieju tylko jedną bramkę. Po mistrzostwach pozostał w reprezentacji jeszcze przez dwa lata. Ostatni mecz rozegrał 23 marca 1988 roku przeciwko Irlandii Północnej.

Jego bilans reprezentacyjny to 80 występów i 24 gole. Najważniejsze elementy jego dorobku kadrowego to:

  • brązowy medal mistrzostw świata w 1982 roku,
  • trzy występy w finałach mistrzostw świata,
  • hat-trick w meczu z Belgią podczas mundialu w Hiszpanii,
  • rola jednego z liderów i kapitanów reprezentacji Polski.

Najważniejsze trofea Zbigniewa Bońka

Trofeum Klub lub reprezentacja Rok
Mistrzostwo Polski Widzew Łódź 1981, 1982
Mistrzostwo Włoch Juventus 1983
Puchar Zdobywców Pucharów Juventus 1984
Puchar Europy Juventus 1985
Puchar Interkontynentalny Juventus 1985
Puchar Włoch AS Roma 1986
Medal mistrzostw świata Reprezentacja Polski 1982

Od piłkarza do trenera

Po zakończeniu gry Boniek rozpoczął naukę włoskiego warsztatu trenerskiego. Praca szkoleniowa nie przyniosła jednak podobnych rezultatów jak kariera zawodnicza. Prowadził między innymi US Lecce i AS Bari, lecz z obu zespołami spadł do Serie B. Później pracował także w klubach niższych lig we Włoszech.

W 2002 roku został selekcjonerem reprezentacji Polski. Jego kadencja trwała krótko. Prowadził zespół w pięciu spotkaniach, odnosząc dwa zwycięstwa, notując remis i ponosząc dwie porażki. Krytyka wyników doprowadziła do jego rezygnacji. Ten etap nie przesądził jednak o ocenie całej działalności Bońka po zakończeniu kariery. Znacznie większe znaczenie zyskał później jako administrator.

Prezes PZPN i działalność w UEFA

Boniek był działaczem PZPN już przed objęciem najwyższej funkcji. Po nieudanej próbie wyborczej w 2008 roku ponownie wystartował w 2012 roku i został prezesem związku. Kierował federacją przez dwie kadencje, do 2021 roku. Jego prezesura przypadła na okres porządkowania wizerunku PZPN, poprawy zarządzania i odbudowy zaufania części kibiców oraz opinii publicznej.

Najważniejsze funkcje w jego karierze administracyjnej obejmowały:

  • Prezes PZPN – kierował związkiem w latach 2012–2021 i odpowiadał za jego funkcjonowanie na poziomie krajowym oraz relacje z organizacjami międzynarodowymi.
  • Członek Komitetu Wykonawczego UEFA – w 2017 roku dołączył do tego organu jako drugi Polak w historii.
  • Przewodniczący komisji UEFA – zajmował się między innymi statusem zawodników, transferami i agentami.
  • Wiceprezydent UEFA – w 2021 roku został wybrany na zastępcę przewodniczącego Aleksandra Čeferina, z kadencją trwającą do 2025 roku.

Ta faza działalności wyraźnie różniła się od pracy trenera. Boniek nie odniósł większych sukcesów na ławce, ale dobrze odnalazł się w negocjacjach, zarządzaniu i reprezentowaniu polskiego futbolu za granicą. Jego pozycję wzmacniała znajomość włoskiego środowiska piłkarskiego oraz doświadczenie zdobyte w Juventusie i Romie.

Życie prywatne i miejsce w historii

Po zakończeniu kariery Boniek związał swoje życie z Włochami, choć nadal pozostawał obecny w polskim futbolu jako działacz, ekspert i komentator. Interesuje się tenisem oraz wyścigami kłusaków. Jest mężem Wiesławy Boniek i ojcem trojga dzieci. Szczegóły życia rodzinnego pozostają jednak na dalszym planie wobec jego działalności sportowej.

Boniek znalazł się na liście FIFA 100, obejmującej najwybitniejszych piłkarzy w historii. Do dziś pozostaje jedynym Polakiem w tym zestawieniu. Jego znaczenie wynika nie tylko z liczby trofeów, ale także z drogi, którą przebył – od zawodnika Zawiszy i Widzewa, przez gwiazdę Juventusu, po prezesa PZPN i członka władz UEFA.

Kariera piłkarska Zbigniewa Bońka łączy sukces reprezentacyjny, europejskie trofea i wyjątkową wszechstronność. Jako zawodnik stał się symbolem polskiego futbolu lat 80., a jako działacz pomógł przenieść doświadczenie zdobyte na boisku do struktur krajowych i międzynarodowych.

Redakcja sportdziennik.pl

Sportdziennik.pl to portal o piłce nożnej dla kibiców, zawodników amatorów, trenerów i rodziców dzieci, które trenują w klubach. Co kolejkę piszemy o Ekstraklasie i 1 lidze: zapowiedzi, gdzie oglądać mecze, wyniki i najważniejsze rozstrzygnięcia. Na stałe tłumaczymy zasady gry i pracę sędziów, piszemy o treningu i taktyce, zdrowiu i regeneracji piłkarza, sprzęcie, historii klubów i wielkich turniejów oraz o tym, jak kibicować na stadionie i przed telewizorem.

Może Cię również zainteresować

Potrzebujesz więcej informacji?