Rzut wolny bezpośredni pozwala zdobyć bramkę jednym uderzeniem. Przy rzucie wolnym pośrednim piłka musi wcześniej dotknąć innego zawodnika, zanim przekroczy linię bramkową. Najłatwiej rozpoznać ten drugi wariant po sygnale sędziego, który trzyma rękę uniesioną pionowo w górę.
Rzut wolny pośredni a bezpośredni – najważniejsze różnice
| Cecha | Rzut bezpośredni | Rzut pośredni |
|---|---|---|
| Możliwość zdobycia gola | Tak, bezpośrednio po uderzeniu | Tak, ale dopiero po dotknięciu piłki przez innego zawodnika |
| Sygnalizacja sędziego | Sędzia nie trzyma ręki pionowo w górze | Ręka uniesiona pionowo do momentu kontaktu piłki z innym graczem lub opuszczenia boiska |
| Typowe przyczyny | Faule kontaktowe i zagranie ręką | Spalony i techniczne przewinienia bramkarza |
W obu przypadkach piłka musi być nieruchoma przed wykonaniem rzutu. Przeciwnicy zwykle ustawiają się co najmniej 9,15 metra od futbolówki, chyba że przepisy przewidują szczególne rozwiązanie dla danej sytuacji.
Rzut wolny bezpośredni – kiedy sędzia go dyktuje?
Rzut wolny bezpośredni jest przyznawany przede wszystkim za przewinienia, w których zawodnik nieprzepisowo atakuje rywala albo zagrywa piłkę ręką. Wykonawca może od razu uderzyć na bramkę, a jeśli piłka wpadnie do siatki bez kontaktu z innym graczem, gol może zostać uznany.
Najczęstsze sytuacje prowadzące do rzutu bezpośredniego to:
- Kopnięcie, podcięcie, popchnięcie lub nieprzepisowe zaatakowanie przeciwnika.
- Zatrzymanie rywala poprzez pociągnięcie albo przytrzymanie.
- Umyślne zagranie piłki ręką przez zawodnika z pola.
- Inne przewinienie kontaktowe zakwalifikowane przez sędziego jako faul na rzut bezpośredni.
Jeżeli takie przewinienie zostanie popełnione przez broniącego we własnym polu karnym, zamiast rzutu wolnego sędzia zarządza rzut karny. Jest on szczególnym przypadkiem bezpośredniego wznowienia, wykonywanym z odległości 11 metrów od bramki.
Rzut wolny pośredni – na czym polega?
Przy rzucie pośrednim nie można zdobyć bramki bezpośrednim strzałem. Piłka musi zostać dotknięta przez innego zawodnika – partnera z drużyny albo rywala – zanim przekroczy linię bramkową. Może to być krótkie podanie, rykoszet lub przypadkowy kontakt.
Jeśli wykonawca kopnie piłkę bezpośrednio do bramki przeciwnika i nikt jej po drodze nie dotknie, bramka nie zostanie uznana. Gra zostanie wznowiona rzutem od bramki. Gdy piłka trafi do siatki własnej drużyny bez kontaktu z innym zawodnikiem, sędzia zarządzi rzut rożny dla przeciwników.
Rzut wolny pośredni pojawia się między innymi po takich przewinieniach:
- Spalony, po którym gra zostaje wznowiona z miejsca przewinienia.
- Przetrzymanie piłki przez bramkarza w rękach dłużej niż 6 sekund.
- Złapanie przez bramkarza piłki celowo kopniętej do niego przez zawodnika własnej drużyny.
- Niebezpieczna gra lub inne przewinienie techniczne, które nie jest faulem kontaktowym na rzut bezpośredni.
W przypadku podania do bramkarza znaczenie ma sposób zagrania. Przepis dotyczy piłki celowo kopniętej przez współpartnera, a nie każdego przypadkowego odbicia czy zagrania inną częścią ciała.
Jak rozpoznać rodzaj rzutu podczas meczu?
Najprostszą wskazówką jest obserwacja sędziego piłkarskiego. Przy rzucie pośrednim arbiter unosi jedną rękę pionowo nad głowę i utrzymuje ją w tej pozycji do chwili, gdy piłka dotknie innego zawodnika albo opuści boisko. Dzięki temu zawodnicy wiedzą, że bezpośredni strzał nie może jeszcze przynieść bramki.
Przy rzucie bezpośrednim sędzia nie wykonuje tej charakterystycznej sygnalizacji. Jeżeli więc arbiter nie trzyma ręki w górze, a miejsce wznowienia znajduje się w dogodnej odległości od bramki, wykonawca może uderzyć bezpośrednio.
W praktyce wystarczy zapamiętać jedną zasadę: ręka sędziego w górze oznacza rzut pośredni. Jeśli piłka po takim wznowieniu trafia do bramki po kontakcie z innym zawodnikiem, gol może zostać zaliczony. Bez tego kontaktu bezpośrednie trafienie nie jest prawidłowe.
Różnica między rzutem wolnym bezpośrednim a pośrednim sprowadza się więc do warunku zdobycia bramki. Pierwszy pozwala na strzał od razu, drugi wymaga wcześniejszego dotknięcia piłki przez innego gracza.
Artykuł opiera się na ogólnych zasadach przepisów gry w piłkę nożną opracowywanych przez IFAB. W szczegółowych sytuacjach ostateczna decyzja należy do sędziego.