Rzut rożny w piłce nożnej, nazywany też kornerem, przyznaje się wtedy, gdy piłka całym obwodem przekroczy linię końcową, a ostatnim zawodnikiem, który jej dotknął, był obrońca lub bramkarz drużyny broniącej. Grę wznawia się z pola rożnego, a przeciwnicy muszą znajdować się co najmniej 9,15 m od piłki.
Kiedy sędzia dyktuje rzut rożny?
Rzut rożny jest stałym fragmentem gry dla drużyny atakującej. Sędzia przyznaje go, gdy piłka opuści boisko przez linię końcową, ale nie wpadnie do bramki, a wcześniej jako ostatni dotknie jej zawodnik zespołu broniącego. Może to być celowe wybicie, blok obrońcy albo przypadkowe odbicie od bramkarza.
Znaczenie ma zarówno całkowite przekroczenie linii końcowej przez piłkę, jak i ostatni kontakt. Jeżeli piłki przed wyjściem za linię dotknie zawodnik atakujący, sędzia zarządzi rzut od bramki. To właśnie ten szczegół pozwala rozróżnić oba wznowienia.
Jakie zasady obowiązują przy rzucie rożnym?
Przepisy gry IFAB określają, gdzie należy ustawić piłkę i jak zachować się przed jej wprowadzeniem do gry. Najważniejsze wymagania są następujące:
- Piłka musi znajdować się w polu rożnym, czyli w ćwiartce wyznaczonej przy chorągiewce narożnej.
- Wykonawca może być dowolnym zawodnikiem drużyny atakującej.
- Zawodnicy drużyny broniącej muszą zachować od piłki odległość co najmniej 9,15 m do momentu jej wprowadzenia do gry.
- Piłka jest w grze, gdy zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy.
- Wykonawca nie może ponownie dotknąć piłki, zanim dotknie jej inny zawodnik.
- Przy rzucie rożnym nie stosuje się przepisu o spalonym.
Jeżeli wykonawca dotknie piłki drugi raz, zanim zrobi to inny zawodnik, sędzia przyznaje drużynie przeciwnej rzut wolny pośredni. Z kolei zbyt bliskie ustawienie obrońcy może skutkować nakazem odsunięcia się i, zależnie od sytuacji, reakcją sędziego na naruszenie przepisów.
Brak spalonego oznacza, że zawodnik może znajdować się bliżej linii bramkowej niż przedostatni obrońca już w chwili wykonania rzutu rożnego. Przepis ten dotyczy samego rozpoczęcia akcji z narożnika.
Rzut rożny a rzut od bramki
Oba wznowienia wynikają z przekroczenia przez piłkę linii końcowej, ale decyduje o nich ostatni kontakt. Tabela pokazuje najważniejszą różnicę:
| Cecha | Rzut rożny | Rzut od bramki |
|---|---|---|
| Ostatni kontakt | Piłki dotknął obrońca lub bramkarz | Piłki dotknął zawodnik atakujący |
| Miejsce wznowienia | Pole rożne przy narożniku boiska | Pole bramkowe drużyny broniącej |
| Cel drużyny | Szybkie stworzenie zagrożenia pod bramką rywala | Rozpoczęcie akcji od własnej bramki |
Jak można rozegrać rzut rożny?
Rzut rożny pozwala od razu posłać piłkę w pole karne, ale nie zawsze jest to najlepsze rozwiązanie. Wybór zależy między innymi od ustawienia obrońców, wyniku meczu, czasu pozostałego do końca oraz umiejętności zawodnika wykonującego stały fragment.
Najczęściej stosuje się dwa podstawowe warianty:
- Bezpośrednie dośrodkowanie – piłka trafia w okolice bliższego słupka, dalszego słupka lub centralnej części pola karnego, gdzie partnerzy próbują oddać strzał albo zagrać ją głową.
- Krótkie rozegranie – wykonawca podaje do blisko ustawionego partnera, aby wyciągnąć obrońców z pola karnego i stworzyć miejsce do kolejnego dośrodkowania lub podania.
Z rzutu rożnego można zdobyć bramkę bezpośrednio, jeśli piłka po wykonaniu kopnięcia wpadnie do bramki przeciwnika. Nie jest to łatwe, ale przepisy na to pozwalają. W szkoleniu młodych zawodników korner uczy nie tylko techniki dośrodkowania, lecz także obserwowania ustawienia rywali, komunikacji i podejmowania decyzji.
Rzut rożny jest więc czymś więcej niż formalnym wznowieniem gry. Dobrze wykonany może szybko przenieść akcję pod bramkę przeciwnika, a właściwe rozpoznanie sytuacji pomaga młodemu piłkarzowi lepiej rozumieć przebieg meczu.